Jip zien wij sinds vorige week twee keer in de week. Jip is een Labradoodle pup van nu twaalf weken en vandaag is het de derde keer dat wij hem zien. Hij is de jongste tot nu toe!

Jip is nu in een hele belangrijke fase in zijn leven en wij zijn eigenlijk best trots dat wij hier in deel uit mogen maken. Zijn baasjes nemen zijn opvoeding serieus en zijn hier dan ook hard mee bezig. Wij zien ook dat hij al dingen oppakt, hij is bijvoorbeeld al zindelijk, kan zitten en pootje geven op commando.
’s Morgens 07:15 uur komt Jip bij ons binnen, samen met een roze schooltas met diverse speeltjes, kluifje, lunchpakketje en een schriftje waarin bijzonderheden staan over Jip. Super verzorgd en leuk dus!

Jip is heel erg speels, maar daarnaast ook ontzettend slim! Ideaal om dingen spelenderwijs te leren die handig zijn in de toekomst. Als je een speeltje weggooit springt hij als en hertje er achteraan en komt het bijna altijd terug brengen in de hoop dat je het nog een keer weggooit.

Met Jip lopen wij tot nu toe ongeveer altijd hetzelfde rondje. Hij vindt het nog heel spannend om naar buiten te gaan. Niet gek, met alle dingen om hem heen! Zoals de eenden bijvoorbeeld, daar wilt hij dan ook echt achterna rennen. Elke keer als Jip aan de riem trekt, staan wij stil en laten hem zitten. Wat een geduld heb je hier voor nodig! Gelukkig merk je wel dat hij het begint te snappen, als je stil gaan staan dan gaat hij vaak al uit zichzelf zitten.
In het begin waren wij bang dat hij zichzelf te weinig rust zou gunnen. Soms loopt Jip even de huiskamer uit en komt wat later terug, maar al snel hoorden wij eens wat slaapgeluiden vanuit de hal. In plaats om op zijn dekentje te gaan liggen, ligt hij op een berg met schoenen en wat tassen.
Ik kan niet begrijpen dat het lekker ligt, zeker niet als je bedenkt dat sommige schoenen hele vervelende hakken hebben. Om het gezellig te maken hebben wij de schoenen in de huiskamer gezet en is hij hier lekker in slaap gevallen.

Wij doen twee keer per dag enkele minuten ‘training’. Wij herhalen het zitten, pootje geven, verstoppen ons in huis en roepen: ‘’ Jip hier!’’ ook de commando’s af en blijf komen voorbij, maar dit is nog niet bevestigd, maar dat hoeft ook nog niet. Wij werken dan met positieve bekrachtiging, dit houdt in dat wij het gewenste gedrag hevig belonen (doormiddel van wat lekkers, aai, stemgeluiden of een speeltje) zodat Jip geprikkeld word om zijn gedrag te herhalen. Je merkt dat hij het heel leuk vindt en we proberen op het hoogtepunt te stoppen, dus zonder dat hij al moe raakt of zijn concentratie verliest.
Natuurlijk zijn wij ook indirect bezig met hem dingen te leren. Als hij in zijn bench gaat liggen krijgt hij een snoepje zodat het bevestigd dat dit en fijne plek is. Maar ook tijdens zijn eten zijn wij er mee bezig. In de toekomst kan je hier echt profijt van hebben. Wij doen dan ongeveer een kwart van zijn portie in zijn bakje, en als deze bijna op is pakken wij het bakje weg. Dan doen wij de rest er in, of een kluifje met nog wat brokjes. Zo ervaart Jip het wegpakken van het bakje als iets positiefs, hij krijgt namelijk meer eten terug!

Kortom: zo’n kleine is heel veel werk en kost veel aandacht. Noem het meer investeren in jouw hond, zijn toekomst en jullie band. Zorg dat het leuk blijft en overprikkel hem niet. Gun hem zijn rust en geniet van hem!

 

Categorieën: Blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *